zondag 10 november 2013

De week van... op zijn

Heeeey, dat is lang geleden hè... maar het werd weer tijd dat ik mijn hersenspinsels met jullie zou delen. Dus bij deze...
Misschien hebben jullie het al op Twitter meegekregen. Of juist niet meegekregen omdat ik best stil ben op Twitter... Mochten jullie het niet weten: het gaat niet zo goed op mijn werk. Huh, maar ik was toch altijd zo enthousiast erover? Klopt, en ik had ook niet verwacht dat ik op dit punt zou belanden...


Het hele jaar is het bij ons echt mega druk geweest, maar vooral de laatste tijd heb ik steeds kei- en keihard gewerkt. Elke avond overwerken, als ik om 8 uur 's avonds thuis was, dan was ik vroeg, soms heb ik mijn werk-laptop zelfs op zondag open gehad... Op een gegeven moment heb ik een zenuwinzinking gehad, waar ik al eerder over geschreven had. Na mijn vakantie wilde ik het anders oppakken, maar binnen no time zat ik in dezelfde overdrukke flow. Ik heb ook dagen gehad waarvan je denkt dat het er niet meerdere van moeten zijn, omdat je anders echt omvalt. Op een dag hoorden wij het nieuws dat niemand verwacht had. Er kwam een verandering aan die eigenlijk mijn hele beeld van ons bedrijf heeft veranderd... Mijn motivatie was ook opeens weg. En dat werd blijkbaar de laatste druppel. Na heel veel te hebben nagedacht zat ik vorige week donderdag ochtend in de auto... en toen barste ik echt in huilen uit. Ik had de conclusie getrokken: ik ben op. Echt op. Opgebrand. Ik trek het niet meer. Ik moest hulp zoeken. Mijn (nieuwe) leidinggevende wilde ik hier niet over spreken. Maar wie dan? Dan maar onze P&O dame die ik iets beter ken. Ik weet niet hoe ik die dag heb volgehouden, maar ik heb bijna de hele dag met tranen in mijn ogen achter mijn scherm gezeten... het is maar goed dat wij hoge schermen hebben en dat ik donkere ooglook droeg, waardoor het eigenlijk niet is opgevallen. En thank God, heeft mijn make-up het doorstaan, ook al was het niet waterproef. Maar goed, even bij de les blijven. 's Middags had ik dat gesprek... en weer helemaal in tranen. Ik weet niet meer wat ik leuk vind, wie ik kan vertrouwen, en ik trek me ook eigenlijk alles nu nog meer persoonlijk aan. Ik ben het echt helemaal zat. "Maar wat wil je van mij?" - zei ze nog. Hulp! Ik weet niet wat ik met mezelf aan moet. Ik ben een wrak. Vooral op een dag als deze. Uiteindelijk hebben wij afgesproken dat wij elke week zullen bijpraten en dat ik mijn reistijd probeer te verminderen door af en toe op een kantoor dichterbij mijn huis en soms zelfs helemaal vanuit huis te werken. Ik mag niet meer overwerken, want ja, ik word natuurlijk ook voor 40 uur betaald en niet voor 60. En als het nog nodig zal zijn kan zij een coach voor mij regelen... en ik ben bang dat het echt nodig zal zijn.

Deze week hoopte ik dat het beter zou gaan, maar helaas... Doordat ik elke dag op tijd probeer te stoppen, lijkt het werk zich sneller op te stapelen. Maar dat komt waarschijnlijk ook wel doordat ik last heb van mijn concentratievermogen... Ik maak me zorgen om alles... In mijn hoofd actielijstjes maken en oplossingen bedenken doe ik (blijkbaar) 's nachts. Elke nacht word ik rond een uur of 4-5 wakker en dan lig ik er wakker van. Ik ben sowieso al goed in het piekeren geweest, maar nu is het helemaal erg. Dingen persoonlijk aantrekken is ook erger geworden. Ik kan niet tegen tegenslagen en ik kan helemaal geen kritiek meer relativeren. Ook hoor ik allemaal tegenstrijdige dingen om mij heen, daar raak ik van in de war en ga ik steeds minder mensen vertrouwen. Ik kan echt niks meer hebben en als ik over dit probleem moet praten dan kan ik weer in tranen uitbarsten. Dus ja... het is best wel ernstig allemaal... Ik weet het echt allemaal niet meer. Het ene moment ben ik boos op de hele wereld, het andere moment lijkt het net iets beter te gaan... en dan heb ik het weer helemaal gehad. Deze week heb ik wel voor de zekerheid een rechtsbijstandverzekering afgesloten, want ja, je weet het maar nooit... tja, over dat soort dingen begin je ook na te denken... Het is niet leuk, maar ik kom er wel bovenop... ooit... dat hoop ik tenminste... Ik wil in ieder geval iedereen bedanken die zo lief op Twitter gereageerd heeft. Een korte reactie als "knuf" of dat soort dingen, vind ik al enorm lief. Het doet mij goed, dank jullie wel! En ik... ik moet de komende tijd mijn hoofd leegmaken, alleen wat is dat toch enorm moeilijk, zeg... :(

8 opmerkingen:

  1. Ik denk (en ik bedoel dit echt heel erg goed) dat je misschien een korte break moet nemen. Kan je er niet bij je huisarts voor terecht? Op deze manier ga je echt niet beter worden, integendeel. Je neemt je werk nog steeds mee naar huis, ook al werk je niet over. Midden in de nacht wakker worden om te piekeren over je werk, is echt niet goed. Je moet zelf op de eerste plaats komen, samen met je gezondheid. Veel sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. men :( wat een verhaal zeg! ik zou inderdaad toch ook even langs de huisarts gaan, die kan je als het echt nodig is direct doorverwijzen naar wie of wat dan ook voor gepaste hulp :)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik zou ook echt wel eens naar de huisarts gaan, die kan je ongetwijfeld verder helpen. Ik hoop echt dat de situatie gauw betert voor je want zo kan je echt niet leven. xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Heel erg veel sterkte! Dikke virtuele knuffel, hopelijk komt het weer allemaal goed

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat een ontzettende rot situatie meid! Ik hoop dat je werk jou nu niet laat zitten, terwijl je altijd voor ze hebt klaar gestaan. Ik heb e.e.a. via Twitter gemist omdat ik er niet zo actief op ben, maar van mij krijg je alsnog een dikke knuffel. Meid, ik wens je heel veel sterkte hiermee, denk om jezelf.. je gezondheid is het allerbelangrijkste. Zo'n verzekering is trouwens nooit weg, helemaal niet in deze tijden.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Vervelend als het werk zo'n druk op je legt. Wat jij beschrijft lijkt me geen gezonde werksituatie. Hoop dat er snel iets aan verbetert en dat het bedrijf waarvoor je werkt een beetje meewerkt. Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen