zondag 26 juli 2015

Wat als je (opeens) kinderen wilt

"Wat als" is een nieuwe rubriek op mijn blog, een nieuw "lifestyle" experiment. Ik plaats zo nu en dan een "wat als" artikel met soms wat luchtigere onderwerpen en vaak wat serieuzere, met stof tot nadenken. Gebaseerd op mijn eigen ervaringen. En uiteraard ben ik benieuwd naar die van jullie. Een idee voor een "wat als" onderwerp? Zet het in de comment of stuur mij een mailtje.


Tja, daar zit je dan... bijna 30 en nog geen zin in kinderen. Volgens de oude Russische traditie viel ik in de categorie "oud" en dus waren mijn moeder en mijn oma al een tijdje op mij in aan het praten. Alleen bij mij werken dat soort dingen juist niet; als ik iets "moet" dan wil ik dit het minst. Maar is er eigenlijk een leeftijdsgrens wanneer je kinderen zou "moeten willen"? Dat is zo persoonlijk! En natuurlijk, als je daar voor je 35ste aan begint dan is de kans op complicaties het kleinst. Maar ook na hun 35ste krijgen mensen nog gezonde kindjes, niks mis mee. Maar nee, stiekem wilde ik niet pas op mijn 35ste beginnen. Maar op dat moment waren mijn eierstokken nog heel erg stil. En ja, ook al heb je een vaste partner en je bent zelfs getrouwd... waarom gaat iedereen er altijd vanuit dat kinderen altijd dé vervolgstap is? Laat mensen het lekker zelf bepalen, iedereen zijn eigen wensen en tempo.

Een vriendin van mij heeft het laatst goed samengevat: "Je hebt echt fases gehad. Eerst riep je dat je voor je 26ste kinderen wilde. En toen die leeftijdsgrens bereikt was zei je dat het op je 30ste zou worden; en toen - misschien nog later." Tja, de tijd vliegt snel... Je kunt voor dit soort dingen mooie doelen in je leven stellen, maar je moet er zeker niet tegen je zin aan beginnen. Het gevoel van "ja, ik ben er volledig klaar voor" moet gewoon komen. En het enige wat ik op dat moment dacht: mijn leven met leuke dingen doen zal dan voorbij zijn; je krijgt er iemand bij waar je voor de rest van je leven verantwoordelijk voor bent. Ben ik wel klaar voor al die verantwoordelijkheden? Ben ik bereid om mijn vrijheid op te geven zodat ik iemand erbij krijg die vooral aan het begin heel erg afhankelijk van je zal zijn?

En dan komt het moment dat iedereen in je omgeving opeens een kleintje krijgt en dat je je echt gaat afvragen of je het nou zo erg zou vinden. Dan ga je er nog dieper over nadenken... Heel veel mensen denken dat kinderen krijgen zo vanzelfsprekend is; je stopt met je anticonceptie en voor je het weet ben je zwanger. Maar als je allemaal verhalen op internet leest (wat je vooral niet te vaak moet doen, trouwens), dan kan het nog zwaar tegen vallen. En dat was voor mij eigenlijk een beetje doorslaggevend. Dat, en ook het gevoel dat een kleintje mijn leven zou verrijken. Even overleggen met manlief (die het al heel graag wilde) en voor ik het wist had ik besloten om de nieuwe pilstrip niet aan te breken. Tja, en dan is het wachten...


Ik moet zeggen, zodra de wens er is, lieten de eierstokken steeds meer van zich horen. Of het komt doordat als ik iets wil, dan wil ik dit het liefst meteen hebben. Nou gaat het in deze situatie wat lastiger, vooral als je een jaar of 10 aan de pil hebt gezeten. Je lichaam moet zich eerst pil-vrij maken en dat kan wel even duren. Daar hebben we ze weer, de verhalen op internet zeggen dat je vaak een halfjaar moet wachten. Dat was op een gegeven moment ook zover, bijna een halfjaar, 2 tests verder en steeds een negatief antwoord. Ik keek naar de kleintjes en zwangeren om mij heen en werd zelfs een klein beetje jaloers. Dat wil ik ook! Maar waarom lukt het toch niet? Opeens kwam ik een bericht van Mascha tegen over PCOS... hey, dat weet ik nog... even geGoogled (jep, weer) en in de meeste symptomen kon ik mezelf herkennen. Dus stel dat ik echt moeilijker kinderen kan krijgen? Of stel dat ik ze überhaupt niet zou kunnen krijgen? Ik vind serieus dat dit soort dingen je gegund moeten worden. En hoorde ik wel bij dit soort mensen? Een lichte paniekaanval en dan maar een afspraak bij de huisarts maken. En daar zit je dan... onzeker, vooral over je lichaam, of alles het nog doet en of daar ooit een kindje uit zou kunnen komen. Van de huisarts moest ik nog even wachten met conclusies. "Als je aan het eind van de zomer nog niet zwanger bent, dan moet je maar even terug komen. Nu is het nog iets te vroeg. Maar dan kunnen wij een aantal tests doen om te zien waar het aan kan liggen." Maar vooral het volgende heeft mij gerustgesteld: "Veel mensen denken inderdaad dat zij een ziekte zoals PCOS hebben, maar vaak blijkt dit niet het geval te zijn." Vaak dus? Ik ben blijkbaar niet de enige. Oké, na de zomer dus. "En vergeet niet zo nu en dan een zwangerschapstest te doen, straks ben je wel zwanger." Yeah right, die 2 tests daarvoor wezen uit dat ik het niet ben, dus mijn hoop was niet heel groot meer.

Tot letterlijk een week of 2-3 later... Om er zeker van te zijn dat ik gerust kon drinken op een feestje besloot ik om een test te doen. Gewoon even voor de zekerheid, een bevestiging, het kan geen kwaad. En ja, ik voelde mij niet top de laatste dagen. Pijnlijke borsten, wat meer buikomvang (ik ging daarvoor nog net shoppen voor wijder zittende kleding). Maar ik wilde hier geen conclusies aan verbinden, dit heb ik namelijk al een paar maanden geleden meegemaakt. Als je met de pil stopt dan kun je namelijk nep-zwangerschap verschijnselen krijgen (dus pijnlijke borsten etc.). En dat is op dat moment een enorme teleurstelling, vooral als je kinderwens steeds meer aan het groeien is. Maar goed, terug naar de test. Hey, zie ik daar opeens een tweede streepje verschijnen? Huh, klopt dat wel? Manlief gebeld toen hij in de supermarkt stond. "Volgens mij ben ik zwanger... Wil je voor de zekerheid nog een test halen?" Die avond maar geen alcohol gedronken en dat stukje carpaccio ging met moeite door mijn keel ("maak je geen zorgen, het is nog zo klein, kan geen kwaad"). En toen ik op de WC nog een test gedaan had, verscheen dat extra streepje weer, en snel. "3+ weken" stond er. Wow, en dat betekent...? Googlen (daar hebben wij hem weer), en dat betekende dat je dus minstens 3 weken zwanger bent, verder dan dit gaat zo'n test niet. 3 weken? Echt waar? Een onbeschrijfelijk gevoel gaat op dat moment je lichaam vervullen. Ben ik nu echt zwanger? Zit er een leventje in mijn buik? Ik wil hem zien! Maar ik denk dat dit de euforie is... en dat terwijl dit pas het begin is. Maar oh, wat voelde het goed. Na al die zorgen en tegenslagen van afgelopen jaar is er dus toch nog iets goeds gebeurd. Wij krijgen dus toch eindelijk een kleintje. :)

15 opmerkingen:

  1. GEFELICITEERD!! Wat Leuk Voor je!! ;))

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Gefeliciteerd!! Heel veel geluk en geniet ervan!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat een fantastisch nieuws!! Gefeliciteerd!!! Wanneer ben je uitgerekend, als ik vragen mag ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat leuk zeg, gefeliciteerd! dat gaat zeker weten een hele lieve baby worden

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Whoehoe, proficiat!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Aaah proficiat! Wat een leuk nieuws voor jullie :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ook via deze weg nogmaals gefeliciteerd met jullie toekomstig kindje! Prutske wordt vast een schatje!

    BeantwoordenVerwijderen