zaterdag 29 augustus 2015

Zwanger - hoe vertel je het?

Dat je zwanger bent is natuurlijk een hartstikke leuk nieuws! Het liefst wil je dat meteen met de hele wereld delen... toch? Zelf had ik er niet zo'n haast mee. Ik wilde eerst zeker weten dat alles goed zat voordat ik het nieuws met iedereen wilde delen. Nogmaals, ik ben zo iemand die ervan overtuigd is dat een (gezond) kindje krijgen niet iets vanzelfsprekends is. Gelukkig heb ik er in mijn omgeving geen nare ervaringen mee, maar je hoort (en leest... Google is je vijand wat dat betreft) genoeg vervelende verhalen. Maar zodra je weet dat alles goed zit, dat er geen gekke dingen spelen en dat het kindje zich prima ontwikkelt, dan komt het moment dat je het echt wilt vertellen. Maar hoe dan? Hoe vertel je het aan je familie, je vrienden en je collega's? Benieuwd naar mijn aanpak en alle reacties? Lees snel verder.


bron foto: weheartit.com

Je kunt er heel creatief mee omgaan, er is zoveel inspiratie op internet te vinden! Je kunt je familie uitnodigen en thuis ergens (op een zichtbare plek) baby sokjes neerleggen. Ze zullen al snel de hint snappen. Aan mijn ouders hebben wij het eigenlijk op een hele simpele manier verteld. Wij zeiden opeens, tijdens een etentje, dat zij opa en oma gaan worden. Mijn moeder snapte hem eerst niet (tja, niemand zag het ook aankomen), dus het duurde een paar seconden voordat zij (nog net niet) op tafel ging springen. Het was dansen en schreeuwen, ik geloof dat de buren ook een en ander hebben meegekregen van de feestelijke stemming. :P Ik ben enig kind, dus je snapt die blijheid.

Manlief is de middelste van de drie, maar het wordt wel het eerste kleinkind van mijn schoonouders. Met hen waren wij wat meer creatief. Dat was wat dat betreft ook de enige creatieve uitspatting van ons. Ik heb hun reactie ook (stiekem) gefilmd, dus dat wordt later ook extra leuk om het terug te zien. Op bol.com hebben wij "het enige echte voorleesboek voor opa's en oma's" besteld. Je kon er ook een persoonlijke boodschap bij doen en laten inpakken. Dat hebben wij allemaal gedaan. Op een zomerse avond hadden wij hen gevraagd of ze mee wilden uit eten hier in de buurt. En toen, net voor het voorgerecht hebben wij het cadeau aan hen gegeven. "Een leuk boek voor op vakantie." - zeiden wij nog. Helaas bleek het briefje met de boodschap er niet bij te zitten, dus zij zaten een beetje verbaasd naar het boek te kijken. En mijn schoonvader zei nog lekker bijdehand: "Opa's en oma's? Dat zijn wij nog helemaal niet." Toen heb ik maar verteld dat er een briefje bij hoorde waarop stond: "Hier een boek om alvast mee te oefenen, en vanaf januari kan het ook echt." En ja hoor, toen vlogen de felicitaties! Blij dat ze waren! Natuurlijk zonder hysterisch geschreeuw, zoals dat van mijn moeder, maar wij zaten dan ook in een restaurant.

Wat ik ontzettend jammer vind is dat het niet gelukt is om broer en zus van manlief dit nieuwtje persoonlijk te vertellen. Iedereen had het te druk om bij elkaar te komen, waardoor het nieuws -heel flauw- telefonisch gebracht moest worden. Maar het is dan niet anders, daarna hebben wij iedereen alsnog gezien en alle felicitaties "live" konden ontvangen. Aan mijn vriendinnen wilde ik het ook persoonlijk vertellen en dat is ook voor 99% gelukt. De eerste wist het al heel vroeg. Ze merkte vanaf het begin dat ik niet helemaal mezelf was, dat zag je vooral als wij 's avonds moesten dansen. Tijdens de pauze heb ik het maar ingefluisterd... dat was misschien niet zo handig, omdat ze met allemaal blije emoties zat die zij op dat moment niet kwijt kon omdat het nog een groot geheim was. Maar ik kon het echt niet voor mezelf houden! Met een andere vriendin had ik afgesproken om iets anders te vieren. En toen heb ik het ook maar verteld. Zij had het vermoeden al, vooral door de manier hoe wij gingen afspreken. "Normaal spreken wij nooit af 's avonds doordeweeks, en nu kon het opeens! Dus ik dacht dat er iets belangrijks moest zijn." Oké, niet aan gedacht, maar het maakt niet uit. :P De reactie van Peggy konden jullie in mijn laatste vlog zien. En aan andere vriendinnen heb ik heb eigenlijk ook maar "gewoon" verteld.

Met collega's ging het wat minder snel. Op een of andere manier vond ik het minder belangrijk om het nieuws op mijn werk te verkondigen, vooral omdat ik toch wist dat ik weg zou gaan. Langzaam maar zeker kwamen zij er toch nog achter, vooral omdat ik het eind juli toch echt niet meer kon verbergen.

Voor het bekend maken van het geslacht van je kindje kun je ook nog allemaal leuke manieren verzinnen. Het plan was om zo'n taart-verrassing te doen. Dus een witte taart aan de buitenkant met roze/blauwe binnenkant, zodat je bij het opensnijden het geslacht zou zien. Alleen probeer dan ook alle familieleden op kort termijn bij elkaar te krijgen... Wij besloten om het gewoon te vertellen, zonder gedoe, lekker simpel. Misschien allemaal niet zo creatief, maar geloof mij, ik heb echt genoten van alle reacties!

Hebben jullie zo'n bekendmaking ooit meegemaakt?

2 opmerkingen:

  1. Tja, ik kan mij voorstellen dat je niet gehaast was het je collega's te vertellen als je toch weg ging

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Achteraf gezien vind ik het wel jammer dat ik niet een beetje geacteerd heb, maar ik ben uiteraard wel ontzettend blij voor jullie!

    BeantwoordenVerwijderen