zaterdag 14 november 2015

Baby update: 31 weken

Daar zijn wij dan, de 30 weken gepasseerd. Het voelt wel meteen heel anders, omdat heel veel baby's al vanaf 37 weken geboren worden. Het komt dus echt dichterbij! Ze zeggen dat het steeds zwaarder wordt en dat klopt ook wel. Alleen, hoe gek het ook klinkt, maar ik voel mij nu pas écht zwanger... Het komt ook wel ergens doordat ik tot nu toe heel veel mazzel heb gehad, ik had nauwelijks kwaaltjes, maar wel steeds een groter wordende lijf (nou ja, vooral de buik) waar ik toch meer moeite had dan ik dacht. Maar nu is het net even anders...


foto van weheartit.com

Vooral in mijn tweede trimester had ik behoorlijk veel moeite met veranderingen in mijn lijf, daar heb ik al de vorige keer over verteld. Die veranderingen zijn er natuurlijk nog steeds. Ik bedoel, mijn buik blijft lekker groeien, daar kun je echt niet omheen. Maar nu merk ik ook aan (minder leuke) dingen dat ik zwanger ben en -hoe stom dat ook klinkt- het maakt alles net even wat meer "echt". Je beseft nu dat je al zover bent en dat je echt even goed op jezelf moet letten, omdat ook iemand anders afhankelijk van je is.

Mijn hormonen gieren door mijn lijf! Het is echt niet normaal. Dat merk ik aan alles. Hoe mijn lichaam op eten reageert (met soms ook echt gewoon buikpijn) en hoe emotioneel ik ben. Soms heb ik echt het gevoel dat niemand mij begrijpt en dat ik er in mijn eentje voor sta. Dingen relativeren wordt dan echt onmogelijk, ook al besef je dat het alleen die hormonen zijn. Ik ben wat meer prikkelbaar, en al helemaal als mensen een stom grapje maken. Grapjes over mijn omvang of opmerkingen "je krijgt een rond koppie" kan ik dus echt niet waarderen... het voelt gewoon niet fijn, en al helemaal met mijn lijf-struggels die ik al had. En ja, dit soort negatieve uitspattingen zijn ook wel vrij snel weg, maar leuk is het niet. Vooral dat gevoel van eenzaamheid en onbegrip, hoe dramatisch het misschien ook klinkt.

Ik merk ook dat mijn lichaam ook van binnen behoorlijk aan het veranderen is. Sinds een paar weken heb ik best veel last van mijn onderrug, vooral als ik lang in een bepaalde positie lig (dat is dus vooral lastig met slapen). Mijn arts wilde even uitsluiten dat het geen nier-problemen waren en dat is gelukkig niet het geval. Dus het zijn echt mijn spieren die weker worden en de baby die er lekker op blijft drukken. Gelukkig gaat het slapen sinds een paar dagen verrassend goed, en ook mijn spierpijn 's nachts maakt mij niet meer wakker. Maar zelfs als ik tijdens een echo 10 minuten plat moet liggen dan krijg ik er al last van, waardoor ik niet zelfstandig kan opstaan. Jep, ik voel mij 80. En laten wij het vooral niet hebben over mijn gewaggel tijdens het lopen.. ;)

Je hoort ook zo vaak dat zwangeren soms extra ijzer-pilletjes moeten slikken, omdat je door ijzer-tekort vaker moe bent. Nu begon ik te merken dat als ik iets ga ondernemen, dat ik daarna altijd even moet bijkomen. De laatste paar dagen heb ik ook echt 's middags moeten slapen, omdat ik heel erg moe was, terwijl ik daarvoor niet eens zoveel inspanning had. Ik vroeg aan de dokter of mijn ijzer-waardes oké waren en dat waren ze ook. "Dat je daarna zo moe bent, komt omdat je zwanger bent." - zei hij nog. Oh ja, dat is waar ook, dat is een simpelere verklaring dan ik dacht. :) Je staat er niet zomaar bij stil, omdat ik nu sowieso ook een andere ritme heb dan normaal. Ik ben het gewend om de hele dag lekker druk te doen en een middag-dutje is iets waar ik nooit aan mee deed. Maar nee, dat schijnt erbij te horen. Toch ook wel grappig dat iemand anders je erop moet wijzen.

De baby heeft nog net genoeg ruimte om te draaien en dat doet hij ook graag. Al merk ik wel dat hij zijn voorkeursposities heeft. Hij ligt vrij vaak met zijn hoofdje naar beneden en dat is natuurlijk een fijn idee voor straks, als hij gaat indalen. En anders vind hij het fijn om zich op te rollen rechts van mijn navel, dus met voetjes en handjes boven zijn hoofd en met zijn billen in mijn blaas (het gevolg kunnen jullie waarschijnlijk raden... plassen, plassen, plassen). Het is nog steeds een rustige baby, al geeft hij mij soms zachtjes een por, vooral als ik op de rechter zij lig wat hij blijkbaar niet zo fijn vindt. Wat hij wel nu heel vaak heeft is een hik. Dat voel ik heel duidelijk, vooral als hij met zijn hoofdje naar beneden ligt. Dat is best wel zielig, vooral omdat het wat langer duurt voordat het overgaat. Maar het is alleen maar goed voor hem, hiermee traint hij namelijk zijn spiertjes om straks te kunnen ademen. Soms gebeurt het wel 4-5 keer op een dag, super sneu, maar je kunt er niks aan doen. Het is natuurlijk ook wel ergens schattig, omdat hij hiermee weer laat weten dat hij daar binnen zit. Hij groeit trouwens echt heel goed, niet te snel (waar ik eerst bang voor was) en ook niet te langzaam. Wij zijn dus extra trots!

Jullie begrijpen waarschijnlijk wel, ik zit niet super lekker in mijn vel. Al verschilt het gelukkig ook per dag. Maar dat is dus ook de reden waarom het bloggen de afgelopen dagen een beetje gek liep. Aan de ene kant geniet ik nu wat meer van deze weken en aan de andere kant ben ik soms een emotionele wrak (gelukkig geen huilbuien of dat soort dingen, trouwens). Een beetje dubbel en misschien ook onbegrijpelijk, maar dat zijn dus de zwangerschapshormonen. :)

4 opmerkingen:

  1. Morgen wordt een goeie dag, ik voel het! We doen het gewoon rustig aan!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Oooh zo leuk om te lezen!
    Kben benieuwd naar de eerste foto van het kindje, dat zal wel niet lang meer op zich laten wachten ;)

    Ilona
    www.artthisisart.blogspot.com

    BeantwoordenVerwijderen