zaterdag 5 december 2015

Baby update: 34 weken

Waar is de tijd gebleven? Ik ben alweer halverwege week 34 en dat betekent dat het aftellen nu officieel begonnen is! Het is zo ontzettend snel gegaan. Het moment waarop mensen tegen je zeiden "ooooh, je moet nog wel even" en "ooooh, je bent er bijna", het lijkt of er een dag tussen zat. Je bent of aan het begin van je zwangerschap of je hoort bij de "gevorderden". Nou, ik zit dus duidelijk in dat laatste groepje. De afgelopen weken is er best wat gebeurd, dus tijd voor een update.



Ik kan nu echt met zekerheid zeggen: het laatste trimester is echt het leukste. Ik geniet er volop van. Ken je dat gevoel: als je op vakantie bent en niet helemaal kunt relaxen / erin komen, totdat je vakantie over de helft is... en dan probeer je er dubbel zo hard van te genieten, want dan gaat de tijd zo snel? Zo voelt het nu dus een beetje. Plus het feit dat ik mij nu nog meer verbonden voel met mijn baby. Hij is heerlijk actief in mijn buik, heeft echt een goede vaste ritme en die hikjes blijven echt wel schattig. Ik merk dat hij nu echt aan het groeien is, omdat -zodra hij zich gaat verplaatsen- mijn hele buik behoorlijk misvormd raakt. Hihi, best cute dit! :)

En dat verplaatsen gebeurt dus de hele dag door. Blijkbaar heeft hij nog net genoeg ruimte. Door de hikjes voel ik precies waar hij met zijn hoofdje ligt en daarom weet ik ook dat hij 's nachts altijd met zijn hoofd naar beneden is (om 5 uur 's ochtends heeft hij altijd wel de hik, maar dan ben ik vaak ook wakker). Alleen het vervelende is... zodra wij dan een paar uur later op controle zijn, dan draait hij zich weer om. De artsen zijn er dus nu al van overtuigd dat stuitligging zijn favoriete positie is... waarop ik elke keer moet zeggen dat het echt wel meevalt en dat de baby zich de hele dag door omdraait. Zij begonnen ook te praten over "handmatig draaien", maar dan denk ik: laat mijn baby nog even met rust, het komt wel goed, hij heeft nog even. Hij is nog niet ingedaald en ik heb het idee dat het nog even kan duren. Dus voorlopig kan hij de hele dag door een acrobaatje spelen, laat hem lekker.

Vorige week in het ziekenhuis hebben de artsen besloten dat ik een milde vorm van zwangerschapsvergiftiging heb. Ja, ik zeg bewust dat zij dit hebben besloten. Ik ben er namelijk niet mee eens... en ja, zo eigenwijs ben ik dus. Oké, mijn bloeddruk is wat hoger dan het zou moeten, maar dat past ook wel bij de laatste weken van de zwangerschap. En zij hebben wel wat eiwitten in mijn urine gevonden, maar ook dat past bij mijn gezondheidstoestand. Voor de rest heb ik nergens last van. Ik houd geen vocht vast, heb geen hoofdpijn, geen tintelende vingertoppen en dat soort dingen. Toch moet ik aan de "thuismonitoring", zoals dat mooi heet. Dat houdt in: elke dag een halfuur lang een hartfilmpje van de baby maken en mijn bloeddruk meten. Begrijp mij niet verkeerd, ik blijf het bijzonder vinden om elke ochtend zijn hartje te kunnen horen. Maar het nadeel is dat ik opeens als "ziek" wordt beschouwd... en dat betekent dat ik in principe alleen thuis mag zitten...

Doe normaal, dit is niks voor mij! Ik wil die laatste weken van mijn zwangerschap kunnen genieten, ik heb al zo lang thuis gezeten! En daarnaast voel ik mij totaal niet ziek. Al mijn waardes, inclusief mijn bloeddruk, blijven stabiel. Gisteren heb ik het ook maar aan de arts duidelijk geprobeerd te maken, maar -na overleg- hebben ze toch besloten dat ik die monitoring moet blijven doen... "voor het geval dat het erger wordt"... en dat zou dus tot het einde zwangerschap betekenen. Pffff, ik word hier zo moe van... Ik snap dat ze extra maatregelen willen treffen, je hoort namelijk ook vaak genoeg dat zwangerschapsvergiftiging te laat wordt ontdekt (en dat kan gevaarlijk zijn voor de groei van de baby), maar in mijn situatie vind ik het behoorlijk overdreven. Oh ja, officieel mag ik niet eens auto rijden... eeeeehm, tuurlijk... Afgelopen weekend zijn wij met Jeroen naar Keulen geweest, ook al werd het afgeraden. Nou, raad eens, ik heb er intens van genoten en ik ben blij dat wij gegaan zijn. Genieten mag en ook wandelen door de stad, zolang alles maar met mate gebeurt. Persoonlijk vind ik dat in dit soort situaties je eigen gevoel de beste raadgever is. Daarnaast voel ik de baby echt de hele dag door bewegen en dat zou bij een echte zwangerschapsvergiftiging niet moeten... dus... wij zijn gezond, ik weet het zeker. Dus dit is even balen... ik zou nog liever 2x per week naar het ziekenhuis voor controle willen, dan dit... Maar goed, het is even niet anders.

Tijdens een van de controles in het ziekenhuis zei de arts opeens: "Ik denk dat je de 40 weken niet eens gaat halen, ik denk dat het met 38 weken gaat gebeuren." Ik heb toen niet doorgevraagd, maar daar baal ik nu wel van... Een verpleegkundige zei daarna namelijk dat in mijn situatie de baby zelfs met 37-38 weken kon komen en dat ze dan de weeën zouden opwekken... Wait... what??? Een lichtelijk gevoel van paniek. Maar waarom? Ik ga hier volgende week echt even met de arts over babbelen. Ik bedoel, 37 weken is al over 3 weken! Minder zelfs! Weet je hoe snel dat is! En natuurlijk, ik wil niets liever dan onze lieve jongen vast te kunnen houden. Maar bevallen is wel een dingetje... En dat besef je eigenlijk pas als het moment dichterbij komt... maar nu leek het opeens in stroomversnelling te gaan... Ik had ook echt een dag nodig om aan het idee te wennen dat het allemaal net wat sneller kon gaan gebeuren. Ik had zelf op begin januari gerekend, maar voor hetzelfde geldt wordt het nog dit jaar! In datzelfde paniek-toestand heb ik maar de laatste dingetjes (zoals lakentjes) online besteld en die heb ik dan nu in huis. Dat stelt mij ook wel gerust... Dus aan dat idee ben ik nu inmiddels gewend... Maar ik -als iemand die graag touwtjes in handen heeft- wil wel graag weten waar ik aan toe ben. Ik bedoel, zoiets wordt toch niet last minute besloten? En een paar weken vooraf vind ik nogal last minute! Volgende week dus even de arts ondervragen. Ik heb maar meteen mijn "vluchttas" ingepakt (voor ongeveer 90%), de laatste meubels zijn binnen, de aller-laatste wasjes zijn gedraaid. Wij zijn er dus in principe klaar voor. Nou ja, ik ga van het weekend maar alvast zijn bedje opmaken en dan gaat het nóg meer leven. Maar, lieve baby, ik weet ook wel dat je nog liever daar wilt blijven zitten... en doe dat ook vooral. ;)

3 opmerkingen:

  1. Leuk om te lezen! Ik ben morgen 36 weken en krijg de laatste tijd iedere keer te horen dat ik rustiger aan moet doen. Ik heb zelf het idee dat ik al niks doe, dus snap niet hoe ik nog rustiger aan zou moeten doen!

    Wat voorbereidingen betreft ben je verder dan mij! Hier pas 1 baby wasje gedraaid en de vlucht tas moet ik toch ook maar eens gaan inpakken ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Oei, vervelend van die zwangerschapsvergiftiging. Hopelijk verloopt alles nog vlotjes vanaf nu!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik weet dat jij best een beetje eigenwijs bent maar toch maar een beetje naar de dokters luisteren hoor, ook al voel je je goed. Ze doen dat niet voor niks. Beter voorkomen dan genezen zeg ik! En inderdaad ook veel genieten van de laatste weken, binnenkort kan je prutske in je armen houden!

    BeantwoordenVerwijderen