maandag 25 januari 2016

Baby's eerste maand

Het is 25 januari en dat betekent dat ons liefje vandaag alweer een maand oud is. En wow, wat is de tijd gevlogen! De afgelopen maand is er ook zoveel gebeurd. Het is een hele hectische en zware tijd geweest en ik besloot om in dit artikel er meer over te vertellen. Dit wordt weer een lang verhaal, dus ga er goed voor zitten. ;)


Foto van gisteren. Duidelijk mijn mond en mijn kin, vinden jullie niet? :)

In mijn bevallingsverhaal konden jullie al lezen dat het een onverwachtse keizersnee werd. Na de operatie heb ik morfine gekregen om geen pijn te voelen. Voor de rest van de dag had ik niet het idee dat ik onder invloed van morfine was. Ik had namelijk verwacht dat alles in een soort slow motion droom zou gebeuren, maar ik voelde mij juist hartstikke wakker. Alle directe familieleden kwamen die dag ook meteen langs om ons wondertje te bewonderen en dat was, achteraf gezien, misschien iets te veel van het goede. Maar zo voelde het op dat moment niet... totdat mijn oogleden met de minuut zwaarder werden. Ik mocht, gelukkig, de hele dag op mijn ziekenhuisbed blijven liggen, ook toen ik werd gereden naar de medium care afdeling waar mijn liefje lag. Ik wilde heel graag zoveel mogelijk bij hem zijn, maar tussendoor vielen mijn ogen gewoon dicht. Het is knap vervelend als je doodmoe bent, terwijl je dat zelf niet zo doorhebt...

De dag daarna ging het al een stukje beter. Ik heb, met behulp van een verpleegster, gedoucht en dat was heerlijk... heel pijnlijk, maar heerlijk. Gelukkig kon ik zittend douchen, want staan of lopen ging nog nauwelijks. Maar ik ben een bikkel en zo ziek zijn is niks voor mij. De volgende ochtend heb ik dan ook zelf (staand!) gedoucht. Rechtop lopen lukte pas een dag of twee later, maar gelukkig zijn er nog altijd rolstoelen. En zowel Jeroen als mijn moeder (die elke dag de hele middag bij mij waren) vonden het op een gegeven moment leuk om extra hard met die rolstoel door de gangen te racen. ;) Mijn herstel ging op zich best wel goed, al kan ik jullie wel vertellen dat het verdomd eenzaam was om 's avonds tijdens de kerstdagen alleen aan zo'n ziekenhuis-maaltijd te zitten... Ze zeggen dat het 6 weken duurt voor je van de keizersnee hersteld bent. Ik ben nu al over de 4 weken en ik ben echt bijna de oude. Ik ga niks forceren en pak nog genoeg rust, maar ik voel mij al echt stukken beter. En hey, dat litteken valt uiteindelijk nog best mee..


Een dag oud

Waarom mijn baby op de medium care moest blijven liggen? Eerst had hij moeite om zijn suikerspiegel en temperatuur op peil te houden. Hij heeft niet in de couveuse gelegen, maar wel op zo'n speciaal verwarmd bedje. Als je je baby met al die slangetjes ziet, allemaal om dat klein lijfje, dan breekt je hart... Toen dat allemaal op orde was, moest hij nog leren drinken. Hij was bij de geboorte zo klein (slechts 2,5 kilo) dat hij hier nauwelijks kracht voor had, dus hij kreeg melk via een slangetje (sonde) dat via zijn neus naar zijn maag ging. Hij moest natuurlijk eerst zelf leren drinken (uit een flesje, want een borst kostte hem nog veel meer moeite) voordat wij überhaupt op ontslag konden hopen. Toen ik trouwens zag hoe klein hij was kreeg ik zelf het vermoeden dat hij jonger was dan gedacht... sommige verpleegsters noemden hem zelfs een prematuurtje... en ja, dat is hard om te horen. Je begint je af te vragen of hij er niet te vroeg uitgehaald is en je geeft jezelf de schuld... geen idee waarvoor, maar al die emoties gieren constant door je lijf...

3 dagen na de bevalling mocht ik zelf wel naar huis. En dat was, denk ik, een van de zwaarste dagen uit mijn leven. Ook onder invloed van al die (kraam)hormonen en na 2 nachten nauwelijks te hebben geslapen (want: alleen op mijn kamer, terwijl mijn baby op een andere afdeling lag), heb ik bijna de hele dag non-stop gehuild. Ik mocht gelukkig die middag nog in het ziekenhuis blijven en wij hebben dan ook steeds bij het kleintje gezeten. Maar het moment waarop je alsnog naar huis moet, terwijl je liefje daar moet blijven... zo ontzetten zwaar, het is onbeschrijflijk. Je komt thuis, na de bevalling, alleen zonder baby... Gelukkig was Jeroen 4 weken lang vrij, dus elke dag daarna gingen wij naar het ziekenhuis. Alleen mocht ik van de arts maar een paar uurtjes in het ziekenhuis zijn en maar een keer per dag op een neer rijden. Dat allemaal voor mijn eigen herstel. Dat hebben wij ook gedaan, wij hebben geprobeerd om steeds 2 voedingen mee te maken, omdat de kleine voor de rest natuurlijk gewoon rustig lag te slapen. Het was dus een hele stomme jaarwisseling die wij niet eens hebben gevierd... ach ja, dat komt volgend jaar wel... nu waren wij niet bepaald in de feeststemming, aangezien ons gezinnetje niet compleet thuis was.


De laatste nacht in het ziekenhuis

En dan hoor je uiteindelijk de magische woorden "hij mag morgen waarschijnlijk naar huis". 's Ochtends zouden wij nog gebeld worden om het te bevestigen... maar nee, het duurde en duurde... Wij gingen maar zelf bellen. "Hij heeft net weer slecht gedronken, dus wij durven hem niet naar huis te sturen." En dan stort je wereld weer even in... En weer uitbarsten in huilen. Mijn wens om hem hier thuis te hebben was zo ontzettend groot, ik heb er te lang naar uitgekeken. En wat nu? Weer zonder vooruitzichten maar wachten? Nee, ik wist zeker dat het beste voor de baby was om thuis bij zijn ouders te zijn. Een baby moet liefde voelen en dat kan niet met die paar uurtjes per dag.. Zo zielig... Je voelt je zo ontzettend machteloos, ook al weet je dat een baby in het ziekenhuis de beste zorg krijgt.

Nee, ik kon het er niet bij laten. En gelukkig kwamen ze in het ziekenhuis met een goede oplossing. Ik mocht daar, op de afdeling, in een apart kamertje, voor een keer overnachten. Baby bij mij op de kamer, om te kijken of hij het bij mij inderdaad beter zou doen. En ja, ik kreeg weer een knoop in mijn maag.. weer een nacht in het ziekenhuis... maar voor hem wilde ik het graag doen. Dat was een hele gekke nacht, voor het eerst samen, met al zijn geluidjes. Maar het was fijn. En hij heeft goed gedronken! Ik heb die nacht nauwelijks geslapen, maar toch voelde ik een soort rust over mij heen... Met als gevolg dat wij de volgende dag toch wel echt naar huis mochten! Na bijna twee weken mocht mijn baby eindelijk mee! Eindelijk, het doel was bereikt! Ik was zo ontzettend blij, ik heb hier zo ontzettend naar uitgekeken! Eindelijk kon ik hem alle aandacht en liefde geven waar hij, voor mijn gevoel, al die tijd op zat te wachten.

Ze zeggen wel dat de eerste tijd met de baby altijd even wennen is, maar -geloof mij- het is anders als je baby de eerste weken in het ziekenhuis heeft gelegen. Hij had al een bepaalde ritme, al werd het thuis natuurlijk toch net even anders. Maar het was geen pasgeborene baby meer waar je om elk geluidje zorgen gaat maken. Nee, hij leek net even sterker, al was het natuurlijk nog steeds wennen. De weken daarna vlogen voorbij. De kleine bleek heel helder te communiceren, voor zover je dat kunt noemen. Hij huilt hard alleen als hij echt honger heeft. Een vieze luier interesseert hem niet zo. Wel is hij nog gevoelig voor alle prikkels. Even te veel mensen over de vloer of even te lang bij iemand anders in de armen gelegen? Dan is hij helemaal overstuur. Het duurt dan ook een paar uur voor hij weer de oude is. Dat doen wij dus nooit meer... maar zo leer jij je baby wel steeds beter kennen. Laatst had hij weer even moeite met het drinken... je probeert allemaal scenario's te bedenken, zoekt allemaal symptomen op... maar het bleek uiteindelijk aan het speentje te liggen... een nieuwe speen op zijn flesje blijkt tot nu toe dé oplossing te zijn.


Thuis hangen op mijn schouder

En ja, hij krijgt dus nog steeds het flesje. In het ziekenhuis had hij dus niet genoeg kracht om aan de borst te gaan. Hij kreeg wel mijn afgekolfde melk en dat vond ik ook prima. Toen hij net thuis was, was ik alweer twee borstontstekingen verder. En ik kan jullie vertellen dat het een helse pijn is... Ze zeggen wel eens dat stuwing zo ondraaglijk pijnlijk is... nou, borstontsteking is 10x erger. Koorts erbij maakt het ook niet makkelijker... Ik besloot dus om met borstvoeding te stoppen. Mijn doel was om vooral de eerste 6 weken borstvoeding te geven, al was het alleen via de fles. Maar dat redde ik niet meer... Maakt niet uit, ik ken genoeg kindjes die met kunstvoeding grootgebracht zijn en ze maken het prima. Dus sinds kort krijgt ons kleintje alleen nog Nutrilon en kan ik eindelijk ook wat meer genieten. Geen pijn meer, geen "lekkages", geen koorts. Ik begin mij al sowieso wat beter in mijn vel te voelen (inmiddels 12 kilo afgevallen!) en dit draagt er heel erg aan bij. De kleine maakt het hartstikke goed, al word je zo nu en dan nog behoorlijk onzeker. Op een gegeven moment belden wij echt dagelijks met de huisarts en het consultatiebureau. Maar hey, liever een vraag te veel... Inmiddels is hij ook verkouden geweest (bij zulke kleintjes is dat echt zo ontzettend zielig) en vanaf deze week krijgt hij ook fysiotherapie. Voor de rest groeit hij lekker door. Van het weekend moesten wij zelfs een kruippakje aan de kant leggen, omdat die te klein werd... mijlpaal! Het komt allemaal goed en wij zijn hartstikke trots op hem. Hoe kan het ook anders met zo'n lieve en knappe jongen. :)

4 opmerkingen:

  1. Ben zo blij te horen dat het met jullie beiden beter gaat, voor je man zal dat ook een hele opluchting zijn! Binnenkort kom ik op bezoek maa ik laat je eerst nog even wat meer aansterken!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Jammer dat je het in het begin zo zwaar hebt gehad :-( Heel begrijpelijk hoor. Ben blij te horen dat alles nu beter gaat en dat jij je ook goed in je vel voelt. Wat ben je al veel kilo's kwijt, zeg, waauw. Zo zie je maar dat je niet per se borstvoeding hoeft te geven om zwangerschapskilo's te verliezen. Geniet van je mannetje! :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Jammer dat de eerste tijd zo zwaar is geweest. Maar zo te lezen komen jullie er wel! En wat is het toch een knap manneke!

    BeantwoordenVerwijderen