zondag 31 januari 2016

Help, mijn vrouw is zwanger! (mijn man aan het woord)

Al een hele tijd geleden (jaja, toen ik nog hoogzwanger was!) heb ik aan Jeroen gevraagd om na te denken over dit artikel. Ik was zelf natuurlijk ook nieuwsgierig hoe hij (onze eerste) zwangerschap heeft meegemaakt, en ik denk dat er meer mensen zijn die hier benieuwd naar zijn. Plus het feit dat ik stiekem van zijn schrijfstijl hou. ;) Vandaag dan eindelijk het resultaat! Lezen jullie mee?


Babyshower begin december 2015


Ik ben gevraagd een verhaaltje te schrijven over mijn beleving van de zwangerschap. Een week voor de bevalling was ik begonnen met schrijven, maar toen Viktor eenmaal was geboren, heb ik dit verhaaltje – tot vandaag – links laten liggen. Vandaag maak ik het verhaaltje af met wat woorden over de bevalling en de eerste paar weken daarna.

Al met al heb ik de zwangerschap als een mooie tijd ervaren. Uiteindelijk kom je er als man toch gemakkelijk van af: je hoeft het kind immers niet 40 weken lang in je buik te dragen en je hoeft het bovendien ook niet uit je lijf te persen. Ik heb geprobeerd Stasya zoveel mogelijk te helpen waar dat kon. Zij moest vaak naar de echo en ik probeerde net zo vaak mee te gaan. Samen hebben we de kraamzorg en het kinderdagverblijf uitgekozen.

Gedurende grofweg de eerste helft van de zwangerschap had ik nog niet echt het een band met mijn zoon. Ik kon hem immers niet voelen en had hem alleen op de echo gezien. Het begon pas echt te leven toen ik aan de slag ging met de babykamer: de muren sauzen, meubels in elkaar zetten, gordijnen regelen, enzovoorts, maar vooral toen ik hem aan de buitenkant van de buik voelde porren. Stasya vroeg mij regelmatig om tegen hem te praten en voor hem een liedje te zingen. Als je al geen echte prater bent, probeer dan maar eens te praten tegen een ongeboren baby. Lukt gewoon niet.

Toen de babykamer klaar was en alle spullen waren gekocht, was het voor mij min of meer wachten tot de baby kwam. Die kwam sneller dan we hadden verwacht. Op donderdag 24 december kregen we te horen dat de baby de volgende dag al zou worden gehaald. Het blijft een gekke gedachte dat ik donderdagnacht alleen thuis heb geslapen en de volgende ochtend naar het ziekenhuis ben gereden om bij de bevalling te zijn. De dagen daarna waren ook wel raar, omdat ik wederom alleen thuis heb geslapen, om mij de volgende dag weer bij het gezin te voegen. Ik ben blij dat iedereen nu thuis is.

Ik vind het prachtig om een zoon te hebben. Weliswaar draait bijna alles nu om de kleine, maar dat is het waard. Gebroken nachten wennen uiteindelijk wel. Voor mij is er nog het voordeel dat een kind zorgt voor structuur; alle dagen lopen volgens een bepaald ritme: eten, verschonen, spelen, slapen, eten, enzovoorts. Voor mij werkt dat goed. Als hij slaapt, zijn wij ‘vrij’. Op dit moment slaapt hij redelijk snel in en vast, dus we hebben aardig wat tijd over. Zodra hij wat groter is, kunnen we ook wat vaker weg of kunnen we hem achterlaten bij de oppas. Maar dat is op dit moment nog toekomstmuziek.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen