vrijdag 15 januari 2016

Mijn bevallingsverhaal: rare kerst

Na een korte break wil ik toch even beginnen met waar de afgelopen weken om draaiden. Normaal was zaterdag mijn baby-update-dag, maar voor nu is die extra dag even te veel en komen dus dit soort artikelen zo nu en dan tussendoor op een van mijn vaste update-dagen. Vandaag wil ik beginnen met mijn bevallingsverhaal. Door alle emoties er omheen te omschrijven is het toch nog een stuk langer geworden dan verwacht. Dus pak er een kopje thee/koffie met iets lekkers bij en ga er goed voor zitten...


Kerstavond in het ziekenhuis... lekker casual en make-up-loos. En de groeten van mij en mijn infuus-arm... :P

Jullie weten waarschijnlijk hoe erg ik heb uitgekeken naar de kerstdagen dit jaar. Kerstavond zouden wij, zoals elk jaar, met mijn ouders vieren. De eerste kerstdag - met zijn tweetjes aan de kaasfondue. Op de tweede kerstdag - met mijn schoonfamilie. Alle drie dagen gewoon bij ons thuis, "voor het geval dat". Alleen nog even de 24ste voor de controle naar het ziekenhuis en daarna nog even een paar laatste lekkere dingetjes kopen... althans, dat was de planning. Op de echo werd dit keer niet gekeken naar de groei van de baby. Ze gingen nu naar de bloeddoorstroming van de placenta kijken. De verpleegkundige was er wat langer mee bezig, en op een gegeven moment gaf zij aan dat die doorstroming niet optimaal was. De arts zou er meer over vertellen.

Op naar mijn afspraak met verloskundige. Zij gaf aan dat zij, naar aanleiding van de echo, toch echt de gynaecoloog wilde spreken, maar dat het even kon duren in verband met de drukte. Uiteindelijk hebben wij ongeveer een uur moeten wachten en, man, wat was het spannend... Je begint je zo enorm druk te maken dat zo'n uur dan extra lang gaat duren. Met allerlei rampscenario's in je hoofd... Een van die scenario's was dat ik opgenomen zou worden en dat ik mij voor de rest van mijn zwangerschap in het ziekenhuis zou moeten vervelen... Dat bleek anders te lopen... "Je moet hier blijven en morgen krijg je een keizersnee." - was de uitspraak. Wow, wacht, morgen? Maar het is kerstavond! Mag ik vanavond nog even naar huis? Nee, helaas... Maar wat was er nou precies aan de hand? Doordat de doorstroming van de placenta niet goed was (wat te maken zou kunnen hebben met die zwangerschapsvergiftiging), dan gaan er niet genoeg voedingsstoffen naar het hartje en hersentjes van de baby. Het beste is dan om de baby zo snel mogelijk te halen. En met 37 weken en 2 dagen, wat ik op dat moment was, kan het ook makkelijk, omdat de baby dan officieel voldragen is. Dus ik moest toch echt blijven... dat was even slikken... al was ik ook wel ergens opgelucht dat ik geen weken hoefde te wachten...

Jeroen was even snel naar huis gegaan om mijn vluchttas te halen, en mijn ouders hebben besloten dat wij kerstavond gewoon in het ziekenhuis zouden vieren. Dat was het dan, mijn laatste avond met zo'n dikke buik en mijn babytje erin. Mijn ouders hadden heerlijk gekookt en alles meegenomen. Gelukkig had ik een kamer helemaal voor mezelf, dus niemand had nog last van al die lekkere geuren. ;) Wij hadden "All You Need Is Love" gekeken en daarbij alle cadeautjes uitgepakt. Precies zoals elk jaar dus, maar dan in een andere setting. Een kerstavond om nooit meer te vergeten, dat dan wel weer. :)

Met keizersnee mag alleen 1 persoon -de vader dus- erbij aanwezig zijn (en anders zou mijn moeder er ook zijn). Alleen hoelaat dat allemaal ging gebeuren... tja... het was een spoed-keizersnee, maar mocht er een operatie met grotere spoed zijn (het blijft een kinderziekenhuis, dus kindjes gaan sowieso voor), dan ging die voor. Ik mocht na middennacht sowieso niks meer eten, dus ik heb mij goed volgepropt met de kerstmaaltijd ;). Wanneer ik precies geopereerd zou worden zou ik pas op het laatste moment horen, en met een beetje pech zou ik tot 's avonds moeten wachten... Maar wanneer moest Jeroen dan komen? "Als je er rond 10 uur bent, dan ben je vast op tijd." Gelukkig besloten wij dat iets eerder wel handiger zou zijn...


Eerste moment met z'n drietjes

De hele nacht heb ik geen oog dicht gedaan, het is mij namelijk nogal wat... Er spookten allemaal gedachtes door mijn hoofd, omdat ik wist dat de volgende dag mijn hele leven ging veranderen... Was ik er wel klaar voor? Ook al had ik bijna 9 maanden de tijd om aan het idee te wennen en dat kindje was heel erg welkom, toch wordt het allemaal opeens heel erg "echt". De volgende ochtend had ik net met een verpleegster afgesproken dat ik nog even rustig zou douchen en opeens kwam gynaecoloog naar binnen om te vertellen dat het nu-nu ging gebeuren. Wat? Maar het is nog net geen 9 uur? Snel Jeroen gebeld dat hij zich toch echt moest haasten, maar gelukkig was hij al bezig.

Toen ik op zo'n ziekenhuisbed naar de lift werd gereden kwam Jeroen net aan. Wat een timing! Dit had ik echt even nodig... Ik moet wel meteen zeggen dat ik al geen grote fan van ziekenhuizen in het algemeen ben. Op een of andere manier associeer ik ziekenhuizen altijd onbewust met iets ernstig. Een paar jaar geleden barste ik zelfs in tranen uit toen ik een vriend van mij in het ziekenhuis bezocht. Zomaar, zonder reden, omdat ik het niet aankon. En dan lig je dus zelf... vanaf het moment dat je op zo'n bed gereden wordt raak je met de minuut alle controle kwijt. En dat is, vooral voor zo'n control-freak, zoals ik, toch wel extra zwaar.

De operatiekamer was vol met mensen. Anesthesist, gynaecoloog, verpleegkundige en nog een paar. Ik was een beetje huiverig voor de ruggenprik, omdat ik allemaal horrorverhalen heb gehoord (en toevallig had ik de middag daarvoor nog een gesprek met een anesthesist daarover en die had mij al een beetje gerustgesteld). Ik heb best een hoge pijngrens, maar op dat moment was ik vooral bang voor het onbekende. Hoe gaat de ruggenprik nou voelen? Zal ik daarna nog iets gaan voelen? De ruggenprik was best pijnlijk, ja. Ik heb de hele tijd Jeroen's handen vastgehouden en ik was bang dat ik bijna zijn vingers zou breken (uiteraard niet gebeurd). Op een gegeven moment voelde ik een tinteling door mijn hele onderlichaam... Ja, het begint te werken. Ze hadden al gezegd dat ik wel wat zou kunnen voelen tijdens de operatie, maar in ieder geval geen pijn. En dan is het toch afwachten...

Ik snapte nooit zo goed waarom vrouwen, tijdens een keizersnee, op zo'n operatietafel lagen te huilen... en daar lag ik dan, tranen stroomden non-stop over mijn wangen. "Je vindt het zeker heel spannend allemaal?" - vroeg de anesthesist. Ik kon alleen maar knikken, met brok in mijn keel. Ja, ik vond het spannend, met ook weer - de angst voor het onbekende. De angst omdat jouw leven in feiten in iemand's anders handen is. En niet alleen jouw leven trouwens, ook dat van je baby... Dat was best eng, ja, nooit verwacht dat ik het op deze manier zou ervaren. Mij werd verteld dat ik met roze (desinfectie) spul ingesmeerd ging worden. Ik dacht: oké, dan gaan ze vast ook vertellen zodra ze echt beginnen met opereren. Ik begon wat gerommel aan de bovenkant van mijn buik te voelen. "Pfoeh, die zijn best lang bezig met het insmeren." Ik vertelde dat aan de anesthesist. "Ze zijn aan de onderkant van je buik bezig, dus het kan best zijn dat je bovenin wat voelt." Wat? Zijn ze nu al bezig? Wow, je voelt er dus echt helemaal niks van! Maar eigenlijk gaat zo'n keizersnee best snel. En gelukkig was Jeroen bij mij, hij probeerde ook voor wat afleiding te zorgen. Op een gegeven moment zaten wij over random onderwerpen te kletsen terwijl ik dus opengesneden werd. En ja, dat is best een gek idee...


Net na de geboorte

En dan is het moment daar... de baby werd opgetild. Nog helemaal onder de huidsmeer, maar het was zo bijzonder om hem eindelijk te zien. Ik zat op zijn eerste huiltje te wachten, maar ik wist ook dat het even kon duren. Hij werd meteen meegenomen naar de kamer daarnaast zodat hij door de arts onderzocht kon worden. Maar hij was de kamer nog niet uit en ik hoorde het huiltje al. Jaaaa, hij liet duidelijk aan de wereld horen dat hij er was. Wat waren wij trots! Onze kleine jongen! Lekker ingepakt in warme doeken, werd hij neergelegd op mijn borst. Wij waren nog even aan het genieten, zo lekker met zijn drietjes (terwijl ik dichtgenaaid werd... de romantiek van het verhaal :P). Toch wel heel bijzonder om zo'n leventje opeens voor je te zien. Ik had er maandenlang over gedroomd, je probeert er wat bij voor te stellen, en uiteindelijk is het moment daar. Dit is het nieuwe begin voor zoveel emoties en het is een nieuw perspectief in je leven. Allemaal dankzij zo'n klein mensje...

Hoe de weken erna verliepen zal ik in de volgende update vertellen. Voor nu was dit, denk ik, genoeg. ;)

5 opmerkingen:

  1. Ahhh wat een mooi verhaal! Je hebt het heel fijn en realistisch omschreven en dat vind ik wel leuk.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat heb je het knap verwoordt. Je hebt er een heel mooi ''kerstcadeautje'' aan over gehouden.
    Ik krijg ook altijd de kriebels bij ziekenhuizen.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Oh wow, wat een verhaal zeg! Da's inderdaad wel een Kerst om nooit te vergeten. Proficiat eh :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik kan me alleen maar indenken hoe spannend het moet zijn geweest, en hoe heerlijk het moet zijn geweest om dan eindelijk jullie zoontje vast te mogen houden :)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat fijn om te lezen dat het allemaal goed is gegaan! En je kindje wat op je borst wordt gelegd is het mooiste cadeautje ooit :)

    BeantwoordenVerwijderen