zondag 27 maart 2016

De eerste 3 maanden als moeder

Mensen uit mijn omgeving vragen mij vaak hoe het nou is om moeder te zijn. Ik vind het een lastige vraag, soms zelfs een gekke vraag. Ik besloot er dus een artikel aan te wijden. Ik begon dit artikel al begin februari te schrijven, de emoties die ik toen had waren toch wel anders. Dat had ik ook verwacht en daarom wilde ik graag vergelijken. Afgelopen vrijdag is de kleine 3 maanden geworden. Hoe cliché, maar de tijd vliegt echt. Ik besloot dat dit dan ook een mooi moment is om even een terugblik te doen wat moederschap betreft.



Een ding zeker: de afgelopen 3 maanden zijn een rollercoaster van emoties geweest. Ik had het misschien zelfs een beetje onderschat, vooral hoe snel je door die emoties heen vliegt. Maar het gekke is: al het negatieve vergeet je ook vrij snel. Als Viktor even een slechte dag heeft gehad en de volgende dag is een stuk beter, dan lijkt het alsof die slechte dag al zo lang geleden was. Gek hé. Je merkt dat je steeds makkelijker dingen kunt loslaten en van de kleine dingen meer kunt genieten, maar dat is zeker niet altijd zo geweest.

Wanneer ik dit schrijf is het 7 februari en dat betekent dat de kleine nu ongeveer 1,5 maand "oud" is. Het welbekende "wennen" hebben wij nu wel gehad. Wij weten steeds sneller waar hij behoefte aan heeft en hij kan het steeds duidelijker aan ons laten weten. Ik moet ook eerlijk zeggen dat dit al vanaf het begin zo voelde. Gewoon goed kijken naar je baby en dan komt het wel goed. Al zijn er echt wel momenten geweest dat ik het echt niet meer wist. Het is nou eenmaal zo, baby's hebben soms van die huil-uitbarstingen waar verder misschien ook niks achter zit. Geen honger, geen vieze luier... misschien pijn? Zou goed kunnen, vanbinnen ontwikkelt zich ook van alles, dus heel begrijpelijk. Vooral de laatste tijd huilt hij vooral 's avonds veel tijdens het eten. Stomme krampjes... Maar wat is het zielig! Je kijkt naar paniek in zijn ogen en je kunt er niks aan doen. Zo ontzettend sneu! Het hoort er helaas bij, zeker in week 6 tot 8, wanneer darmpjes zich verder gaan ontwikkelen. Dat typeert deze periode ook heel erg: het ene moment voel jij je heel erg zeker van je zaak, terwijl je het andere moment ontzettend machteloos bent. En paar seconden later zit je weer met je handen in je haar. Hoe vermoeiend het ook kan zijn (en dat is het ook, al kunnen wij nog best goed doorslapen), zodra je het gezichtje van die kleine ziet is het allemaal weer goed. Hij weet ook niet anders. Het is die zorg die je over hem hebt en dat is een heel fijn en vertrouwd gevoel.

Dat huilerige 's avonds is er nog steeds, al is het gelukkig niet elke avond. Er is iets met hem en drinken, op een of andere manier ziet hij het nog steeds niet als fijne ervaring. Ik weet het niet... Deze situatie heeft er trouwens wel voor gezorgd dat ik anders naar borstvoeding ben gaan kijken. Ik heb er bewust voor gekozen om er snel mee te stoppen, het was op dat moment de beste oplossing (hij heeft ook toen nooit anders dan uit een flesje gedronken). Maar toch heb ik nu soms het gevoel dat het met borstvoeding (uiteindelijk) misschien wel makkelijker was geweest. Geen gedoe wat het zoeken naar het juiste flesje en speentje, je kleintje lekker bij je (huidcontact vind die van ons namelijk heel fijn)... Tja, alles heeft zijn voor- en nadelen, maar ik merk dus dat ik er nu niet zo stellig meer over ben.

Wat ik trouwens schreef over het begrijpen van je baby... het blijft nog altijd lastig. Tuurlijk heeft hij overal een huiltje voor, maar soms lijken ze zo ontzettend op elkaar of hij weet het zelf even niet. Of (nog beter...) het zijn weer van die groei-fases waarin baby's hangerig worden. Hangerig, ja, zo'n lief babytje dat niks anders wilt dan door jou gedragen te worden. En, geloof mij, je raakt al in paniek als je baby niet de hoeveelheid Nutrilon opdrinkt als wat je zou willen...

Veel mensen vragen of ik gewend ben om moeder te zijn... Dat vind ik eigenlijk een rare vraag. Het is allemaal heel natuurlijk gekomen, maar toch voel ik mij niet anders. Gek hé? Ik ben nog steeds dezelfde Stasya, alleen heb ik een nieuw belangrijk persoontje in mijn leven. Het is hetzelfde als het zorgen voor elk ander levend wezentje, maar dan net iets meer... Je weet van te voren wat die verantwoordelijkheid betekent en daarom voelt het ook zo vertrouwd. Een mens is altijd veel ingewikkelder en vraagt daarom ook veel meer aandacht. Plus al die zorgen die erbij komen... die voelen 10x zwaarder dan zelfs zorgen om jezelf. Dus ja, het is best pittig, maar het voelt heel natuurlijk en helemaal niet nieuw.

Waar ik wel heel erg last van heb, vooral de laatste tijd, is dat ik weer graag terug wil naar het oude leven... maar dan, uiteraard, in iets mindere mate. Ik wil weer naar buiten, leuke dingen doen, lekker shoppen, op een terrasje hangen, lekker reizen... Ik ben er echt van overtuigd dat het allemaal met een baby kan. Alleen is hij op dit moment nog te klein om hem overal mee naar toe te sjouwen. Natuurlijk gaan wij nu ook wel naar buiten: lekker met de wandelwagen naar de park en zelfs al een paar keer in een cafétje geweest. Met een partner in je leven kun je altijd regelen dat de ene oppast terwijl de andere leuke dingen gaat doen... Maar toch blijkt het allemaal niet zo makkelijk te zijn... Mensen met wie je afspreekt komen juist naar jou toe, want "kraamvisite" (ja, nog steeds, en het duurt nog even). En voor de rest denken mensen dat ze je beter met rust kunnen laten, ook al geef je aan dat je weer zin hebt om leuke dingen te gaan doen. Alsof het niet zo kan zijn dat een new mom ook behoefte heeft om er tussenuit te gaan. En tuurlijk, ik kan ook alleen gaan shoppen of samen met Jeroen terwijl een van de oma's oppast. Maar dat is het ook weer niet... shoppen terwijl je lijf nog niet uit-veranderd is (we maken er gewoon een woord van), dat is best lastig. En om zomaar de deur uit te gaan, zonder reden... Nee, ik heb echt behoefte aan afleiding. En ik probeer het ook zelf te zoeken, maar soms weet je het gewoon niet meer. Dat kan best frustrerend zijn. Op dit soort momenten heb ik enorm veel respect voor de thuisblijf-moeders en ik weet zeker dat het nooit iets voor mij zou zijn. Ik moet eruit, of nog beter - een nieuwe baan vinden, asap... maar dat is weer een heel ander verhaal. ;)


In deze fase zat ik best wel een tijdje vast. Het leek alsof ik mijn identiteit een beetje verloren was. En dat is ook niet zo gek... vooral de eerste weken, misschien wel een maand na de bevalling kijkt een heel ander persoon terug in de spiegel. Maar het is echt een fase en het is een kwestie van jezelf weer terugvinden. De eerste keer dat ik met een vriendin in Amsterdam ging shoppen en wijntje drinken voelde voor mij als het her-vinden van mezelf. Ik genoot er ontzettend van en ik wilde dit soort momenten vaker beleven. Nee, niet te vaak, want ook ik kan zo "suf" zijn dat ik dan mijn kleine lieverd begin te missen. ;) Maar soms is het echt goed om weer even iets anders te doen dan gewoon moeder zijn. Ik ben natuurlijk ook nog gewoon mezelf... alleen dan completer. En dat van die baan... dat komt binnenkort al helemaal goed!

6 opmerkingen:

  1. Ik kan goed begrijpen dat het moeilijk is om die vraag echt precies te beantwoorden. Ik denk dat je zoals je zegt echt heel veel dingen tegelijkertijd voelt. Wel goed dat vooral de goeie dingen je bij blijven en dat je de slechte dagen en moeilijke moment snel vergeet. Dat je jezelf een beetje lijkt te verliezen hoor ik heel veel nieuwe moeders zeggen. Ineens is die baby daar en draait elke second enkel nog rond je kindje. Ik vind het dan ook helemaal niet raar dat je soms verlangt naar je oude leven en dat je - naast gewoon moeder zijn - ook andere dingen wilt doen. En zoals je zegt, dat kan best! Nog even geduld hebben gewoon :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik vond het ook zo heftig hoor toen ik net moeder was geworden. Ook het feit dat ik niet zo maar meer even de deur uit kon of even naar het terras was ook zeker wennen. Maar moeder zijn is ook heel erg mooi en wat je zegt: het negatieve is snel weer vergeten.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Echt fijn om te lezen dat dit zo herkenbaar is :)

      Verwijderen