zondag 1 mei 2016

Baby | Wat ik mijn zoon wil meegeven over de eerste tijd met hem

Afgelopen maandag is ons liefje alweer 4 maanden geworden. Cliché, maar time flies! Het leek mij leuk om een soort brief aan mijn zoontje te schrijven, voor als hij wat groter is of gewoon voor mezelf, als een soort herinnering. Over de eerste tijd met hem, inclusief de tijd toen hij nog in mijn buik zat.



Viktor, de grote kleine lieverd van mij,

Verbaasd was ik toen ik hoorde dat er een klein jongetje in mijn buik zat. Een jongens-moeder? Ben ik dat wel? Maar hoe kan dit een jongetje zijn? Gek vond ik het alleen omdat er zoveel sterke vrouwen in mijn familie zitten, dus ik dacht - er komt een vierde generatie supergirl aan. Maar nee, al die meisjes-namen voelden vanaf het begin al niet goed... dus, toen er meer op de echo verscheen dan verwacht, vielen alle puzzelstukjes op hun plek. Een jongen? Wat leuk! Ik moest heel even wennen, maar uiteindelijk vond ik het zelfs té leuk. Zo'n klein hummeltje, een mama's zoontje, dat ging echt gebeuren!

Ik zal je niet al te veel vermoeien met de verhalen over mijn zwangerschap, daar schijnen jongens niet zo van te houden. ;) En anders heb ik een zwangeren-dagboek bijgehouden... al zijn dat soort gestructureerde dingen niks voor mij, dus volledig is het niet. Maar wat ik nog heel goed weet is het moment wanneer je met je schopjes vlinders in mijn buik creëerde (letterlijk en figuurlijk). Vooral toen ik even weg van huis was en even niet lekker in mijn vel zat, met heimwee en al dat soort vervelende emoties... Ik voelde een gezellig schopje tegen mijn ribben en het was goed. Ik was niet meer alleen, omdat ik jou mee had. Dat moment en het vertrouwde gevoel zal ik echt nooit meer vergeten.

En die schopjes... daar kon je ook na de geboorte wat van. Lekker trappelen, dat vond je heerlijk. Met een grote glimlach waar zoveel onschuld en vreugde achter schuilt. Het valt niet mee om al mijn emoties te beschrijven als die grote kijkers van je mij aankijken. De slapeloze nachten (al waren het er gelukkig niet zoveel), de wat-wil-hij-nu momentjes, al die dingen verdwijnen in het niets als ik jou met een tevreden kopje voor mij zie. Met een bonus - je schaterlachjes, het werd uiteindelijk mijn doel om er veel van op de dag te horen. :)

De eerste twee weken vond ik echt het zwaarst. De tijd in het ziekenhuis zal ik niet snel vergeten, ik vond het vreselijk om zonder jou thuis te zijn. Ik heb nog steeds het gevoel dat ik die weken moet inhalen. Stom hé? Maar wat ben ik blij dat je al snel zo'n lekkere stevige baby werd. Sterk en tevreden, wat wilt een moeder nog meer? Ik kan echt zo ontzettend veel van jou genieten. Je ruikt zo lekker, zo vertrouwd. Samen met je papa dompelden wij onze neuzen vaak genoeg in je gedragen kruippakjes die wij naar huis namen vanuit het ziekenhuis, om toch nog een beetje je aanwezigheid te voelen... Vanaf het eerste moment waren wij eigenlijk best wel verslaafd aan jou, kleine hummel.

Je aanstekelijke lach, hoe je het laatste flesje voor de nacht half-slapend opdrinkt... je bent zo aandoenlijk en zo lief. Ja, kleine, ik heb zo ontzettend veel zin om jou voor de rest van mijn leven aan mijn zijde te hebben. Mijn allerliefste grote kleine kerel...

4 opmerkingen:

  1. Ik wordt hier zelf emotioneel van!
    enorm leuk idee om zo'n brief te maken voor je superboy ;)


    Ilona
    www.artthisisart.com

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat super leuk! Dit moet je echt koesteren hoor! TOP!

    BeantwoordenVerwijderen