woensdag 1 juni 2016

Baby | Ik ben een huilebalk...

Ik ben een huilebalk geworden... Ik sta heel sterk in mijn schoenen, maar zodra het over kinderen gaat dan ben ik niet bepaald emotioneel stabiel te noemen. En dat allemaal door de geboorte van mijn hummeltje...


Zo zag ik laatst steeds foto's op verschillende blogs van een mishandelde baby. Allereerst, hoe erg het ook is, maar plaats ze lekker niet in de feed van je blog. En ten tweede, ik kan het niet aanzien. Vroeger ging dit makkelijker, nu krijg ik een enorme brok in mijn keel. Hetzelfde geldt voor die Ronald McDonald reclame met al die huilende kindjes. Elke keer als ik het zie krijg ik (bijna) tranen in mijn ogen. Misschien klinkt het gek of zwak, maar moeders zullen het vast begrijpen.

Erger wordt het zodra ik merk dat mijn eigen baby zich niet goed voelt. Zo zat ik afgelopen maandag opeens op de eerste hulp... De kleine had koorts en de huisarts verwees ons voor de zekerheid door naar de kinderarts.... Jeroen belde mij op, en ik wilde natuurlijk meteen erheen. Ik moest dit alleen nog tegen mijn leidinggevende zeggen... Daar sta je dan, net in dienst, met tranen in je ogen... "Sorry, ik kan er niks aan doen, het gaat vanzelf." - zei ik nog. Gelukkig begreep ze mij.

Op weg naar het ziekenhuis kwam die brok in mijn keel weer terug. Ik zat op de achterbank, kleine naast mij in de maxi-cosy, helemaal warm en slaperig... Wat een lief hummeltje, normaal zo vrolijk en actief, maar nu zo breekbaar en klein. Een baby in je leven maakt jou kwetsbaar. Een Achilles pees, een open wond. Je wilt dat alles zorgeloos verloopt, maar dat kan helaas niet. Zorgen horen bij kinderen, dat heb ik zo vaak gehoord, maar het blijft verdomd zwaar. In het ziekenhuis werd de kleine onderzocht, wij moesten steeds lang wachten, ondertussen had hij gedronken... Gelukkig konden ze niks specifieks vinden, dus het zal een virusje zijn. Laten uitzieken en paracetamol-spiegel opbouwen - was het advies. Dus dat doen wij ook de komende dagen. Gisteren was er helaas nog geen verbetering, dus vandaag blijf ik weer thuis bij mijn lieverd. Laten wij hopen dat hij weer snel opknapt...

Dus sorry voor weer een baby-artikel, maar deze situatie zat mij gewoon dwars. En wat is een betere plek om je gevoelens te uiten dan je eigen blog.

1 opmerking: