woensdag 7 september 2016

Life | Wanneer begin je nou aan kinderen?

Onze kinderwens kwam van de ene op de andere dag. Maar tegelijker tijd was het een weloverwogen beslissing, omdat wij het er al vaker over hadden. En om bij de cliché's te blijven - je komt er pas achter wat het allemaal inhoudt op het moment dat je het zelf hebt meegemaakt. Je kunt beter ook niet al te veel verwachtingen hebben, het zal ongetwijfeld toch (iets) anders uitpakken.


foto van weheartit.com

Ik zal het nooit vergeten... Toen wij aan mensen uit onze omgeving vertelden dat ik zwanger was, kwan van iemand uit de familie de volgende reactie: "Ik had niet verwacht dat jullie met dit nieuws zouden komen, jij hebt namelijk straks geen baan." Oh ja, want alleen met een baan mag je een kinderwens hebben... Kijk, aan de ene kant snap ik die opmerking ergens wel. Je wilt je kind een (financieel) reële / goede toekomst geven. Financiën spelen altijd mee bij dit soort belangrijke beslissing. Maar als je een goed stel hersenen hebt dan bedenk je altijd wat. Mijn intentie was ook nooit om daarna thuis te gaan zitten. Dat was namelijk iets wat het financieel (en emotioneel) lastiger zou maken. Maar om nou te zeggen dat zodra je geen baan meer hebt (of geen vast contract) je niet aan kinderen moet beginnen.... Het is toch wel wat anders dan het kopen van een huis hé...

Noem mij een dweil, maar ik vind het nog steeds bijzonder dat mensen überhaupt kinderen krijgen. De ene heeft het er ontzettend moeilijk mee, vooral als je lichaam niet echt meewerkt. Terwijl de andere er geboren voor lijkt te zijn. Gelukkig ging het bij ons vrij makkelijk, maar dat wisten wij van tevoren natuurlijk niet. Je kent je lichaam goed genoeg, maar -op dat moment- nog niet op dit gebied. Hormoonhuishouding zie je namelijk niet aan de buitenkant.

Voordat je de beslissing neemt om kinderen te krijgen moet je, volgens mij, vooral mentaal sterk zijn. Stevig in je schoenen staan. Dat geldt nog meer voor het krijgen van een tweede. Laat ik voorop stellen dat ik dat andere nog lang niet van plan ben. Tuurlijk ben je er zo nu en dan mee bezig, want twee kindjes zijn vast heel gezellig. Maar ik was ook enig kind en daar heb ik ook echt geen trauma's aan overgehouden. ;) En ik weet heeeel zeker dat ik er nog lang niet aan toe ben sinds ik dit artikel van Andrea heb gelezen. Dat is namelijk best heftig en ik ben nog lang niet klaar om dat stukje flexibiliteit van mijn leven op te geven.

Zodra je mama wordt verandert jouw persoonlijkheid. Bij de ene wat meer dan bij de andere. Aan het begin had ik er best moeite mee, maar het bleek een kwestie van balans vinden te zijn. Bepaalde dingen kunnen accepteren en andere weer loslaten. En vooral doen waar je zelf gelukkig van wordt, want jezelf vergeten moet je zeker niet doen. En ook daarvoor moet je dus emotioneel sterk zijn, vind ik.

Persoonlijk vind ik dat je zo'n beslissing niet moet nemen alleen omdat het hoort of moet. Heb je een heerlijk stabiel leventje en heb je niet het gevoel dat er iets mist? Prima, leef heerlijk voor jezelf! Deed ik ook jarenlang, helemaal niks mis mee. Begin je wel die kriebel te krijgen en gaan de eierstokken uit hun dak? Ga er goed voor zitten, bedenk alle voor- en nadelen en ga ervoor. En ja, het blijft ergens een financiële kwestie, ook al slaat het natuurlijk nergens op. Maar als je bedenkt hoeveel geld een kind gemiddeld kost (al helemaal met de kinderopvang erbij), dan moet je echt rekening met dat aspect houden. Maar laat je vooral leiden door je gevoel, met een weloverwogen beslissing erachter. ;)

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen