zondag 25 december 2016

Baby | Een jaar oud

"Ik wil absoluut niet mer kerst bevallen!" - riep ik al vanaf het begin. Ook al was ik pas halverwege januari uitgerekend, ik wist dat ik die datum nooit zou halen. De kleine zou gehaald worden, en als het dan aan mij lag precies tussen de kerstdagen en jaarwisseling. Totdat ik op 24 december op controle ging en van de arts moest blijven omdat mijn baby de volgende dag al gehaald zou worden. Op de eerste kerstdag! Natuurlijk baal je er op dat moment wel een beetje van, maar achteraf gezien... ik, als grote liefhebber van kerst, heb het grootste cadeautje ooit gekregen - mijn lieve Viktor!



De dagen in het ziekenhuis zal ik niet zo snel meer vergeten. Ik voelde mij ontzettend eenzaam en hulpeloos, dat gevoel is niet te beschrijven. Maar nu ik er steeds meer over na heb kunnen denken - ik ben het WKZ in Utrecht ook wel ontzettend dankbaar. Niet alleen had ik mazzel dat ik de hele tijd grote uitslaapkamers helemaal voor mezelf had, ook waren alle verpleegsters zo lief en zorgzaam. Ik mocht zelfs op het knopje drukken als ik niet kon slapen en een extra kussen kon gebruiken. Helaas was er geen knopje dat hielp tegen het rotgevoel van "ik heb net een baby gekregen, maar hij moet op een andere afdeling blijven en ik voel mij machteloos". Ik wil absoluut niet zielig klinken, maar ik denk dat ik deze dagen daarom nog met een dubbel gevoel blijf beleven. En dat mag ook... denk ik.

Eenmaal thuis ging ons leven op zijn kop. Een klein mensje bepaalde opeens ons ritme en er kwamen zorgen bij waar je best ziek van kon worden. De huisarts en het consultatiebureau werden op een gegeven moment bijna dagelijks gebeld. Onzekerheid is er altijd vooral aan het begin, maar laten wij eerlijk zijn - een baby in je leven is niet niks. En je kunt je er totaal niet op voorbereiden totdat je het zelf gaat meemaken. Een baby die ook nog eens stiekem een prematuurtje was, dat vermoeden hadden sommige verpleegsters ook ondanks de 37 weken. Een klein hummeltje dat vanaf het begin een duidelijk eigen willetje had en dat in de eerste maanden regelmatig een terroruurtje beleefde met al het gekrijs. Het was even wennen, maar gelukkig bleek het voor de rest en heerlijk makkelijk kereltje te zijn dat, gelukkig, ook al snel kon doorslapen. Papa en mama houden van het slapen, en Viktor blijkbaar ook (vaak).

Een halfjaar oud voelde als een mijlpaal, en dat was het ook. Op zo'n jonge leeftijd is hij in een korte tijd twee keer op vakantie geweest. En ook al was het soms best pittig, hij paste zich vaak prima aan en ging overal mee naar toe. Een kindje zonder vast ritme (want dat is blijkbaar niet zijn ding... het spontane van mij?) kan in dat opzicht best makkelijk zijn. Wij hebben genoten, en ook al zal Viktor zich er niets van herinneren, blijven foto's een prachtig aandenken.

En toen begon het tijgeren, het kruipen, het lopen... Al vanaf het begin merkten wij dat Viktor ervan baalde dat hij niet mobiel was. Hij wilde veel sneller dingen kunnen. En dat kwam natuurlijk ook, al moest hij er even geduld voor hebben. Inmiddels is er zoveel in zijn ontwikkeling gebeurd dat het gewoon bizar is om te beseffen! Hij is ook zo gegroeid, van maatje 50 (aan de grote kant) tot maatje 86 (ruim, maar stoer) binnen een jaar. Van een hulpeloze baby tot een kind dat bewust gekke bekken kan trekken en duidelijk weet wat hij wilt. En wat ik nog moeilijker kan geloven - vanaf morgen is het officieel geen baby meer maar een dreumes. Een DREUMES! En dat voelt als een heel nieuw begin, een fase waarvan wij nog meer gaan genieten. Blijf lekker groeien, kleine Viktor, je blijft toch altijd mijn lieve baby.

1 opmerking:

  1. Gefeliciteerd met Viktor! Het jaar is inderdaad voorbij gevlogen! Ik vind het zo bijzonder wat ze allemaal in een jaar kunnen leren en het is inderdaad het mooiste kerstcadeau wat er is! :)

    BeantwoordenVerwijderen