woensdag 22 maart 2017

Mama-dingen | Je kind volgen en waar nodig bijsturen

Nog tijdens de zwangerschap probeer je te bedenken wat je gaat doen met de opvoeding van je kind. Je wilt zoveel mogelijk grip hebben op verschillende dingen... of juist niet. Zo hebben wij al vrij vroeg besloten om ons kind te volgen. Vandaag vertel ik er meer over.


plaatjes van weheartit.com

Al vanaf het begin was ik vastberaden om een vaste ritme aan te houden met Viktor. Want een baby die van 19:00 tot 07:00 slaapt is een droom van alle jonge ouders. Op aanraden van een kennis had ik het boek gedownload "De Tevreden Baby". Dat boek is geschreven door een (Engelse) ervaren nanny. Zij geeft tips over het verkrijgen van een ritme, maar ook over een aantal praktische zaken zoals een baby-uitzet en de inrichting van een babykamer. Hartstikke handig, vooral als je een nieuwbakken ouder bent. Uiteindelijk moet je echt alles zelf ervaren en hetgeen vinden wat voor jou en je kind werkt. Maar tips zijn natuurlijk altijd welkom.

Wij kwamen er al snel achter dat een vaste ritme voor onze baby niet werkte. Ook werkte het voor ons beter om ons kind te volgen. Sommige baby's hebben meer baat bij een vaste ritme, dit schijn je aan te voelen. Onze baby werd er rustiger van toen wij zijn "schema" bleven volgen. En dat hield in - geen vaste tijden (zeker aan het begin niet), maar wel goed luisteren naar zijn behoeftes. Een keer extra 's nachts drinken? Prima. Dat betekende gelukkig niet dat hij hier eindeloos om bleef vragen. Want ook al volg je volledig je kind, het betekent nog niet dat je het niet kon bijsturen. Het drinken 's nachts hebben wij beïnvloed door steeds kleinere hoeveelheden melk aan te bieden. Uiteindelijk sliep Viktor door toen hij een maand of 3 oud was. Wij keken goed naar zijn gedrag en of hij goed de kleinere hoeveelheden accepteerde. Dat ging goed en dus gingen wij daarin mee, ook al stuurden wij dus toch een beetje bij.

Het nachts-slaapje was trouwens al vanaf het begin best heilig. 19:00 naar bed is en blijft zo. Als hij wat meer moe is - dan gaat hij eerder naar bed. Maar iets later naar bed mag natuurlijk ook (al gebeurt het bijna nooit). Aan het begin hanteerden wij een vast ritueel zodat hij meteen wist dat het tijd voor de nacht was. Nu hij wat ouder is, is het ritueel iets losser geworden. Wel blijven wij een regel voor de nacht hanteren - zodra hij slaapt dan slaapt hij. Wij gaan hem niet onnodig wekken, omdat wij daardoor een onrustig kind krijgen. Dat is misschien een beetje ongezellig, want dan kun je hem op bezoek niet even boven neerleggen en weer meenemen zodra je naar huis gaat. Maar liever dat dan een onrustig kind dat niet meer diep in slaap valt.


De middag-slaapjes zijn vanaf het begin een moeilijk puntje geweest. Hij is geen fan van middag-slaapjes, nooit geweest, al vindt hij het tegenwoordig minder erg dan vroeger. Misschien komt het ook deels doordat wij hem niet zomaar naar bed brengen, hij gaat slapen als hij moe is. Geen idee of dat ook ermee te maken heeft, maar het gaat nu goed, dus wij laten het zo.

Ook in zijn ontwikkeling volgen wij hem volledig, om te beginnen met dingen die je niet kunt beïnvloeden. Elk kind ontwikkelt zich op zijn eigen manier en dat is iets waar wij constant aan denken. Het heeft geen zin om je druk te maken om dingen waar je geen invloed op hebt. Zo dacht ik al bij 4 maanden dat Viktor tandjes zou krijgen. Alle symptomen waren er, waar bleven ze nou? De eerste tand diende zich aan toen hij 9 maanden oud was. Precies zoals bij mij, vertelde mijn moeder. Inmiddels is hij bijna 15 maanden en in het bezit van 7 prachtige tanden. En ja, nog een lange weg te gaan tot de rest eruit komt, maar het maakt niet uit. Hoe later ze komen, hoe sterker ze blijven - denk ik dan maar.

Ook qua fysieke ontwikkeling geldt - ieder kind is anders en ontwikkelt zich in zijn eigen tempo. Kinderen vergelijken heeft zo geen zin en kan juist verkeerde emoties oproepen. Zo proberen sommige ouders al heel vroeg hun kinderen te stimuleren om zo mobiel mogelijk te zijn, terwijl een ander kind zomaar uit zichzelf met 10 maanden begint te lopen. Natuurlijk proberen wij ook het een en andere met Viktor te oefenen. Maar zodra ik merk dat hij er geen zin in heeft of nog niet klaar voor is dan stop ik. Ik ga niks forceren. Ik wacht wel tot hij er zelf mee begint en daar zal ik hem met kreten en complimenten mee belonen.

Kortom, vooral mijn kind (en mijn gevoel erbij) volgen is helemaal mijn ding. Dit is trouwens iets anders dan "vrij opvoeden", want ik stel hele duidelijke grenzen. Er zit alleen wel wat flexibiliteit in en ik ga niks forceren. Als het moet dan stuur ik bij, maar ik stel de wens van mijn lieverd voorop. En nogmaals, ieder kind is anders en ook heeft iedereen zijn eigen wensen en tactieken. Kijk gewoon goed naar je kind en doe datgene wat het beste bij hem past. Maar daar ben je dan ook een ouder voor. :)

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen